Zo moe!

We zitten erdoor: drie weken zonder slaap

Drie weken. Zo lang zijn we nu bezig met ons nieuwe ritme als gezin van vier. Of beter gezegd: het gebrek aan ritme. We hebben amper geslapen. Elke nacht is een marathon van wiegen, troosten, hopen. En elke ochtend begint met lood in de benen en een hoofd vol mist.

Ons bezoek aan Kind & Gezin bracht gelukkig wat geruststelling: onze jongste dochter doet het goed. Ze eet flink, komt goed bij. Maar slapen? Dat blijft een strijd. Het dag-nacht ritme is zoek. Volgens de verpleegkundige zou de piek van de darmontwikkeling rond zes weken liggen. Dus nog drie weken te gaan. Daarna zou het moeten beteren — tenzij het haar karakter is. Sommige baby’s vinden het leven gewoon te intens. Als het dan toch betert, dan waren het haar darmen. We hopen op dat laatste.

We zijn op. Het is eierschalen lopen. Ons lontje is kort. En ik, midden in het ontzwangeren, voel alles tien keer harder. De tranen komen snel, tot vervelens toe van mijn vriend. Kind & Gezin raadde ons aan om manieren te zoeken om te ontprikkelen. Dus heb ik mijn moeder gevraagd of onze dochters een nachtje bij haar konden slapen. Gelukkig zei ze meteen ja.

Maar toen we ze gingen afzetten, kregen we de opmerking: “Allee, jullie zijn nog maar drie weken bezig, zo erg kan het toch niet zijn?” Mijn hart brak. Is dat zo? Geven we te snel op? Hebben we gefaald als ouders?

We gingen toch door met ons plan. De volgende dag hoorden we dat onze dochters goed geslapen hadden. Mijn eerste gedachte: ligt het dan toch aan ons? Zijn we slechte ouders?

Maar toen vroeg mijn vriend: “En hebben jullie goed geslapen?” Het antwoord: “Nee, bijna niet.” Mijn moeder haar vriend had beneden in de zetel geslapen met de jongste, de oudste lag in hun bed. Ze hadden heen en weer gelopen bij elk huiltje. En toen kwam het besef: ja, het is zwaar. Zelfs voor één nacht. Laat staan drie weken.

Die erkenning deed deugd. Het ligt niet aan ons. We zijn goede ouders. We zoeken hulp, zodat we ook voor onszelf kunnen zorgen. En daardoor weer beter voor onze kinderen.