Terugblik op mijn eerste zwangerschap

Bij mijn eerste zwangerschap wist ik niet dat mijn lange cyclus zo'n impact had. Ik probeerde van alles: ovulatiesticks van Clearblue (die met de smiley’s), maar die gaven nooit een vaste smiley. Achteraf logisch, want mijn eisprong was zeldzaam. Maandenlang probeerde ik het, ging naar de gynaecoloog, maar kreeg te horen: “Je bent nog geen half jaar bezig, probeer nog even… en laat het los.” Ja hoor.

Ik gebruikte ook de app Flo, maar die werkt blijkbaar alleen als je cyclus wél meewerkt.

En alsof dat nog niet genoeg was: het was ook nog eens coronatijd. Op mijn werk waren we verplicht om ons te laten vaccineren. Omdat ik bezig was met zwanger worden, had ik dat gedeeld. Elke maand kwam mijn directeur vragen: “En? Is het al zover?” Nee? “Dan kan je het vaccin toch nemen.” Probeer dan maar eens iets los te laten…

Alles geprobeerd

We probeerden echt alles: om de dag seks, benen omhoog na afloop, noem maar op. In het begin is dat nog grappig, maar als het een verplichting wordt, verdwijnt de fun snel. Uiteindelijk waren we er zo klaar mee dat we besloten even niets te doen. Alleen als we er écht zin in hadden.

En toen… gebeurde het. In de maand dat we elkaar wat ruimte gaven en het rustiger aan deden, was het ineens raak. Dus ja — misschien zit er toch iets in dat “loslaten”.

Vandaag ben ik mama van een prachtige dochter. En hoewel het pad hobbelig was, is het uiteindelijk gelukt. 💕