Overgang van Kolven naar Flesvoeding: Een Verhaal van Uitputting en Verlossing

Onze jongste dochter is nu twee weken oud, en dat betekent: voedingen om de drie uur. We zitten nog volop in de overgang van borstvoeding naar flesvoeding, en eerlijk? Die stap gaat ongelofelijk traag. Mijn lichaam reageert gevoelig op ontstekingen, waardoor ik extra voorzichtig moet zijn. Maar het kolven… ik ben het zo beu. Er komt amper nog melk uit, en het voelt alsof ik er vooral energie in steek zonder resultaat.

Vooral ’s nachts is het zwaar. Mijn partner staat op om haar een flesje te geven, terwijl ik ernaast zit te kolven. Daar zitten we dan, als twee uitgeputte zombies, terwijl één van ons eigenlijk zou moeten slapen. En dat slapen is broodnodig, want onze dochter is geen fan van nachtrust.

Na overleg met onze vroedvrouw heb ik besloten om 24 uur te stoppen met kolven, gewoon om te zien wat dat doet. Ik neem daarbij salie-supplementen, die niet alleen helpen tegen opvliegers maar ook de melkproductie remmen. Bij mijn vorige borstvoeding werkte dat goed — binnen een week was ik gestopt. Nu ben ik 14 uur verder en voel alweer spanning in mijn linkerborst. Even gecheckt met de vroedvrouw: nog geen reden tot paniek. Omdat ik nog antibiotica neem, zou er geen nieuwe ontsteking mogen ontstaan.

Onze jongste dochter krijgt steeds meer flesvoeding, maar haar darmen lijken er nog niet helemaal klaar voor. Haar stoelgang was korrelig — terwijl die eigenlijk soepel en waterig zou moeten zijn. We gebruiken Nutrilon Profutura, dat al probiotica bevat om haar darmflora te ondersteunen. Toch bleef het zoeken naar verlichting.

Uiteindelijk besloten we, ondanks onze scepsis, om een osteopaat te proberen. Verschillende mensen raadden het aan, en in onze situatie is elke kleine verbetering welkom. We willen haar helpen, op alle manieren die veilig en zinvol aanvoelen.

Van onze vroedvrouw kregen we ook een onverwachte maar concrete tip: verander het water. Ze raadde ROCHEVAL aan, het water van Aldi met de roze dop. En eerlijk? Wat een verschil. Haar stoelgang is nu waterig zoals het hoort — een kleine maar duidelijke vooruitgang.

Het blijft een zoektocht, met vallen en opstaan. Maar dit was een stap in de goede richting. En soms is dat alles wat je nodig hebt: één roze dop, één sprankje hoop.

We kregen ook de tip om Infacol te gebruiken. Dus: naar de apotheek, flesje mee, en proberen maar. We zijn nu een paar dagen verder, maar het verschil is nog niet merkbaar. Volgende week staat een evaluatie gepland bij de osteopaat.

Het goede nieuws? Ik ben nu 48 uur gestopt met kolven en heb er geen last van. Wat een verademing. Nu kan één van ons een flesje geven terwijl de ander slaapt — althans, in theorie. In de praktijk worden we toch allebei wakker van haar gehuil.

Het is hartverscheurend om haar te zien afzien, zeker als je weet dat je niet veel kunt doen. We doen alles: fietsbewegingen met haar beentjes, buikmassages met de klok mee, haar tegen onze buik houden met opgetrokken beentjes… We hebben tientallen filmpjes bekeken. De oefeningen helpen een beetje, maar wondermiddelen zijn het niet.