Eerste schooldag: een mijlpaal voor ons allemaal

Onze oudste dochter is gestart op school. Een nieuwe mijlpaal — voor haar én voor ons als ouders. De eerste schooldag bracht een mix van zenuwen, trots en pure verwondering. En eerlijk? Wij waren waarschijnlijk zenuwachtiger dan zij.

Gelukkig had ze al een stevige basis: ze ging naar een grote crèche die af en toe bezoekjes bracht aan de school waar ze nu is ingeschreven. Dat heeft haar enorm geholpen. Tijdens de kennismaking met de juf leidde ze ons fier naar haar klasje alsof ze er al jaren thuishoorde. Samen telden we de dagen af, haar boekentasje stond al weken klaar en werd trots getoond aan iedereen die op bezoek kwam.

De avond voor haar grote dag kozen we samen een outfit uit waarin ze zich goed en zelfverzekerd voelde. Alles stond klaar: haar zelfgekozen kleren, haar boekentas, haar koekendoosje met koekjes, een fruitje dat ze zelf mocht kiezen, en een brooddoos gevuld met een sandwich met bananenpasta, blokjes kaas en salami — allemaal dingen die ze graag eet en zelf mee mocht samenstellen.

En dan was het zover. Onze jongste en oudste waren aangekleed, wij zagen er presentabel uit, en we vertrokken op tijd. Maar aan de schoolpoort sloeg de stilte toe. De zenuwen begonnen ook bij haar door te dringen. Gelukkig mochten we haar de eerste dagen tot aan het klasje brengen. Als een grote meid stapte ze naar binnen en begon meteen te spelen. Wat waren we trots!

We dachten: “Nu hebben we wat meer tijd.” Maar dat viel tegen. Tussen het voeden van de jongste, wandelen met de hond (die ook zijn portie aandacht verdient), en een snelle winkeltrip, was het plots alweer drie uur. Tijd om haar op te halen. We stonden verdwaasd aan de schoolpoort: “Zijn we hier nu al terug? Waar is de dag gebleven?”

Ze kwam stralend uit de klas. Volgens de juf had ze het fantastisch gedaan. Zindelijkheid was een uitdaging geweest, en voor de zekerheid had ze een optrekbroekje aan. Alles ging goed, behalve de grote boodschap — maar dat wisten we op voorhand. We zijn al blij dat ze zich goed voelt en morgen weer wil gaan. Al is het elke ochtend afwachten hoe ze zich voelt.

Ondertussen zit haar eerste schoolweek er bijna op. Ze stapt nu zelfstandig naar haar klas en komt elke dag moe maar blij naar huis. Elke ochtend vertrekt ze met een glimlach. Wat een opluchting dat ze het leuk vindt en het zo goed doet. We zien soms andere kinderen die huilend van hun ouders worden losgetrokken — dat zou mijn hart breken. Daarom zijn we extra trots op haar.