Borstvoeding: de droom, de strijd, en het loslaten

(Deel 2)

Tweede dochter: nieuwe hoop, nieuwe strijd

Bij mijn tweede dochter wilde ik het anders aanpakken. Ik zocht een vroedvrouw die gespecialiseerd was in lactatie. Tijdens ons kennismakingsgesprek vertelde ik haar alles: hoe belangrijk borstvoeding voor mij was, en wat ik eerder had meegemaakt.

Na de bevalling begonnen we vol goede moed. Ook deze dochter was wat geel, maar hoefde niet onder de lamp. Toch was ze nog slaperiger dan de eerste. Ik dacht: “Daar gaan we weer.” Maar ik bleef positief. De eerste dag schakelde ik meteen hulp in van de verpleging. En als bij wonder ging de ingetrokken kant beter dan de andere. Hoop!

Maar die hoop verdween snel. Nog dezelfde dag kreeg ik een kloof in mijn rechter tepel. Ik kreeg speciale gel en verband. We probeerden verschillende houdingen, maar ik kon haar niet alleen aanleggen én wakker houden. De frustratie groeide. De verpleging stelde tepelhoedjes voor, maar ik wilde het nog eens proberen zonder. Uiteindelijk lukte het, maar ze liet telkens los omdat ze in slaap viel.

De dag van ontslag voelde ik me nog steeds onzeker. Thuis kwam mijn vroedvrouw helpen. De stuwing was al begonnen. Ze gaf me de tip om gekneusde witte koolbladeren op mijn borsten te leggen. Raar, maar het hielp. Toch werd het duidelijk: mijn dochter kon mijn tepel niet goed vasthouden.

Dan toch maar tepelhoedjes. Maar ze kwam niet genoeg bij. Dus besloten we 48 uur te kolven en flesjes te geven. Met de Medela-kolf ging het beter dan de vorige keer. Tot op een dag er langs de rechterkant amper nog melk kwam. Paniek. Ik had al dagen een stekende pijn in die borst, maar dacht dat het door de kloof kwam. De volgende ochtend: spierpijn, koorts. Ik wist genoeg. Borstontsteking.

Mijn vroedvrouw was eerlijk: de kans dat de productie terug op gang kwam was klein. En ik had nog een dochter rondlopen. Rust was geen optie. Mijn hart zei “doorgaan,” maar mijn verstand zei “stop.” We kozen voor de praktische kant. Door al de voedingen liep onze oudste dochter er maar wat verloren bij. En toen kwam de spruw terug. Alles voor één week borstvoeding. Eén week. Het voelde als een klap.

We moesten flesvoeding bijgeven. Op aandraden van de vroedvrouw kozen we voor nutrilon. Dat vond ik verschrikkelijk. Maar mijn dochter moest drinken. Bij het afbouwen kolfde ik systematisch minder. Elke druppel moedermelk voelde als goud. En toen, eindelijk, was ze op haar geboortegewicht. Het besef kwam: als we waren doorgegaan, hadden we dit nooit gehaald. We maakten de juiste keuze. Voor haar. En daar houd ik me aan vast.