Borstvoeding: de droom, de strijd, en het loslaten

Borstvoeding. Het leek me zo’n mooie manier om een band te creëren met mijn kindje. Een warm, intiem moment tussen moeder en kind. Dat was het beeld dat ik altijd in mijn hoofd had. Maar die droom viel al snel in duigen.

Eerste dochter: een harde realiteit

Bij mijn eerste dochter begon het al moeilijk. Ze was wat geel bij de geboorte en moest onder de blauwe lamp. Daardoor was ze extreem slaperig en viel ze telkens in slaap tijdens het drinken. Het was een hele uitdaging om haar wakker te houden. Samen met de verpleegsters probeerden we haar aan de borst te houden, maar het bleek al snel dat dit niet vanzelf ging.

Ik heb een ingetrokken tepel, maar men had me verzekerd dat dit geen probleem zou zijn. “Er zijn genoeg hulpmiddelen,” zeiden ze. Toch kreeg ik al na de eerste dag een kloof. En wat een pijn! De verpleging zei: “De eerste twee weken zijn het ergste, daarna went het.” Dus ik hield vol.

Eenmaal thuis werd het nog moeilijker. Ik had tepelhoedjes van madela meegekregen, maar zonder uitleg. “Zet ze er maar op,” was de boodschap. Ik voelde me aan mijn lot overgelaten. Toch was ik vastbesloten om borstvoeding te geven. De ene borst ging goed, maar de andere zonder hoedje wilde mijn dochter niet nemen. Daar moest ze meer moeite voor doen, terwijl het hoedje al melk bevatte.

Elke huilbui bracht angst. Niet om haar troosten, maar om de pijn die eraan zou komen. En dat was nog maar het begin. Mijn vroedvrouw begon zich zorgen te maken over haar lipbandje. We gingen langs verschillende artsen, maar iedereen zei dat alles normaal was. Toch bleef de twijfel knagen.

Een paar dagen later werd mijn borst vuurrood, warm en hard. Borstontsteking. Ik moest blijven kolven, masseren, warm water gebruiken en daarna koelen. De dag erna voelde ik me ziek: grieperig, spierpijn, hoge koorts. Maar ik bleef doorgaan. Antibiotica hielp, en na een week ging het beter.

Toen kwam spruw. Zowel ik als mijn dochter moesten behandeld worden. Wekenlang. En daarna: een tweede borstontsteking. En een derde. Na vier maanden was ik op. Kolven op het werk was geen optie, en de kolf deed pijn, ongeacht de maat. Uiteindelijk moest ik stoppen. Met veel pijn in het hart.

Ik voelde me gefaald. Dagenlang heb ik gehuild. Borstvoeding was mijn moment met mijn dochter. Een unieke band. En die viel weg. Mensen zeiden: “Je hebt het toch vier maanden volgehouden?” Maar ze begrepen niet wat het voor mij betekende. Het gevoel dat alleen jij als moeder dit kan geven. Ik zou er alles voor doen. Maar het was mij niet gegund.